«Եթե այնուամենայնիվ որոշեք մասնակցել այդ հանդիպմանը, հստակ պատկերացրեք, թե ով է նստած ձեր առաջ։ Դա մի մարդ է, որը Հայաստանը տարել է դեպի կործանում, որը հանձնել է հայկական հողերը, որը լքել է սեփական ժողովրդին և որը կորցրել է հայերի մեծամասնության վստահությունը։ Թույլ մի՛ տվեք, որ ձեզ խաբեն։ Մարտահրավեր նետե՛ք նրան։ Պահանջե՛ք պատասխաններ։ Պատասխանատվության բերե՛ք նրան։
Սա պարզապես քաղաքական պահ չէ, սա խղճի քննություն է։ Փաշինյանին դեմ գնալը նշանակում է կանգնել Հայաստանի արժանապատվության, անվտանգության և ապագայի կողքին»։
Թվում էր, թե առանց Օսկանյանի կոչի էլ ամերիկահայերը չէին գնա հանդիպման, իսկ գնացողները նրան կդիմավորեին կոշտ հարցադրումներով, պահանջներով: Սպասվում էր, որ հատկապես մարդիկ, ովքեր ցեղասպանության զոհերի ժառանգներ են եւ ճակատագրի բերումով դարձել են ամերիկահայեր, Փաշինյանից բացատրություն կպահանջեին՝ ցեղասպանությունը կասկածի տակ դնելու հայտարարությունների համար: Սակայն, այդպես չեղավ…
Այլ հարց է, թե ովքեր էին Փաշինյանի հետ հանդիպման գնացած եւ գոհունակությամբ նրա խոսքը լսող հայերը: Իրենց գնահատականը տվեցին հենց իրենք՝ իրենց ներկայությամբ ու պահվածքով…Նրանց մասին արդեն շատ խոսվեց…
Իսկ ու՞ր էին ԱՄՆ-ում ապրող եւ Փաշինյանից դժգոհ բազմահազար հայերը…
Ի վերջո, ԱՄՆ-ում կա Հայ Դատի գրասենյակ, ՀՅԴ մեծ կառույց, որոնք, սպասվում էր, որն նրանք ասելիք կունենային Փաշինյանին, կդիմավորեին այնպես, ինչպես նրան դիմավորում են Ֆրանսիայի հայերը, Ֆրանսիայի դաշնակցականները:
Սակայն, ինչպես տեսանք, Փաշինյանին մի քանի պաստառով դիմավորեցին մի քանի երիտասարդներ…եւ ոչ ավելին…
Անուրանալի է ԱՄՆ-ի հայկական սփյուռքյան ամենամեծ կառույցի՝ ՀՅԴ-ի դերը Հայաստանին եւ Արցախին ցուցաբերած տարաբնույթ օժանդակությունների, նյութական օգնությունների հարցում: Սակայն, այս վերջին անտարբերությունից կարելի է ենթադրել, որ ՀՅԴ ամերիկյան կառույցը մնացել է միայն որպես սոցիալական կառույց եւ զերծ է մնում Հայաստանի քաղաքական կյանքին միջամտելուց, մասնակցելուց, քաղաքական կարծիք հայտնելուց՝ ի տարբերություն Ֆրանսիայի ՀՅԴ-ականների, ովքեր անմիջականորեն ներգրավված են Հայաստանի արտաքին եւ ներքին քաղաքական կյանքի մեջ…
Նաիրա Վանյան
