Ոմանց մոտ հարց կառաջանա, թե ինչու՞ է գերտերության ԱԳ նախարարը պարված դիվանագետ: Պատասխան. զենքերն սկսում են կրակել այն ժամանակ, երբ դիվանագիտությունը պարտվում է: Այդպես եղավ եւ՛ Հայաստանի ու Արցախի պարագայում, եւ՛ ՌԴ-Ուկրաինա հարաբերություններում: Ռուս-ուկրաինական պատերազմը նաեւ դիվանագիտության «գիգանտ» Լավորվի պարտության արդյունքն է: Պատերազմը երկու սլավոնական ժողովրդի արյուն է թափում, խլում հարյուր հազարավոր ռուսների եւ ուկրաինացիների կյանք, քանի որ դիվանագիտական դաշտում ընդհանուր հայտարարի չեկան; Միայն Արեւմուտքի խառնակչությամբ դա պայմանավորելը տեղին չէ. ռուսական դիվանագիտությունը չկարողացավ այնպես անել, որ Ուկրաինան չգնար Արեւմուտքի գիրկը ու չենթարկվեր նրա թելադրանքներին:
Գանք մեր դարդ ու ցավին: Լավրովը դիվանագիտական հաջողություն գրանցել է, թերեւս, Արցախի հարցում. այն էլ՝ ոչ փուլային՝ լավրովյան տարբերակով, ինչը երկար տարիներ պարտադրվում էր Հայաստանին, սակայն, չէր ընդունովում ՀՀ իշխանությունների կողմից: Լավրովյան պլանն իրականացավ «կոմպլեքս» տարբերակով՝ «բիրիքով» Արցախը տրվեց Ադրբեջանին: Այդ հարցում Փաշինյանի թույլ տված սխալների ու անընդունելի քայլերի մասին խոսել ենք բազմիցս: Արցախի հանձնումը միայն իր ցանկությունը չէր. Ի վերջո, Փաշինյանը Ռուսաստանի «սրտի» վարչապետն է Հայաստանում, քանի որ վերջապես ՌԴ-ն ազատվեց արցախյան «գլխացավանքից» եւ կարողանում է Հայաստանին որպես մանրադրամ օգտագործել իր աշխարհաքաղաքական առեւտուրներում: :
Սերգեյ Լավրովը խոսոտվանել է..«Իմ երակներում իսկական հայկական արյուն է հոսում, և այդ արյունն ինձ համար ոչ մի հարցում խոչընդոտներ չի առաջացնում»:
Այո, տպավորություն է, թե հայի արյունը կրող Լավրովը հարմար առիթը բաց չի թողնում՝ հայերին ցավեցնելու համար: ԱՊՀ Արտաքին գործերի նախարարների խորհրդի աշխատանքային հանդիպման ժամանակ որոշել է առաջարկել ԱՊՀ երկրների ղեկավարներին հաստատել ԱՊՀ երկրների մշակութային քաղաքների ցանկը. «Հաջորդ տարի մշակութային քաղաք ճանաչել ադրբեջանական Լաչինը, 2026 -ին՝ հայկական Մեղրին» եւ այլն:
Այնպիսի տպավություն է, թե Լաչինը «ադրբեջանական քաղաք» կոչելը Լավրովի վաղեմի երազանքն է: Այդ երբվանի՞ց օկուպացված հայկական Բերձորը հասցրեց դառնալ ադրբեջանական մշակութային քաղաք: Այս կարճ ժամանակիմջոցում այդ ինչպե՞ս ադրբեջանական մշակույթը «ծլեց-ծաղկեց» հայկական օկուպացված Բերձորում: Հասկանալի է, որ Ադրբեջանը չունի մշակույթ, էլ ուր մնաց՝ մշակությաին քաղաք: Նրանց մշակույթն առավելագույնը մուղամն է: Հսկայական Ադրբեջանում հնարավոր չէ՞ր ընտրել այլ «մշակութային» քաղաք հորինել,, թե՞պետք էր եւս մեկ անգամ առիթը բաց չթողնել եւ ցավեցնել արցախցիներին, հայերին:
Նաիրա Վանյան