Զարմանալի օր էր, հորս հոգեհանգիստը։ Վաղուց ներողամտության ու ջերմության զգացմունքների կարոտ էի, դիմություն , ընդիմություն , բոլորը մեր հետ էին, մի պահ ուրախացա , որ հերս մհացել ա ու էս բոլորը համախումբ էն, դե կյանքա 95 տարեկան, բայց դա ցավալիորեն էդպես չէր։ Ցավալին նա է , որ էլ չկա որևէ առիթ երբ հայ մարդը համախմբված , ներողամիտ, միահամուռ կլինի որևէ առիթի, կամ արարողության։ Զարմանալի ժողովուրդ ենք, նույնիսկ մարդու մեռած ժամանակ ախոռ բերանները չեն կարող փակել։
Ով՞ էկավ, ով ում գրկեց, ով ում չգրկեց, ով ում ձեռքը համբուրեց….
Վախենամ էլ չլինի էս տեսակ իրար գլխի հավաք։ Վազգենի ֆակտորը 90% էր, իմ ու Արամի համար էս տեսակ տարբեր մոտեցում ունեցող հասարակությունը հաստատ չէր գա մեր գյուղ, ( իհարկե Կառլենիս հարսանիքը չհաշված ) ։
Մի քանիսին զգուշացրել եմ, դիմություn ու ընդիմություն, քաղաքականությունը իմը չի, բարոյականություն, չափի զգացողություն, տարիք, հարգանք զոհված ու մահացածների նկատմամբ, էլ չեմ ասում զոհված իմ էրեխեքի ծնողների նկատմամբ, եթե անցաք չափ ու սահման ես կանցնեմ ձեր վրայով։
Ասածս վերաբերվում է առաջնակագ իմ ՖԲ ԷՆ ընկերներին, ովքեր ամբողջ իմ ցեղատեսակը քֆրտելով ինձ ախպեր են համարում։
Սիկտիր էղեք իմ էջից։
Էսօրվանից շատ կոշտ կանրադառնամ էն գրառումներին, որոնք կանցնեն բարոյական նորմերը։